زان آتشى كه برزده دشمن بخانه‌اش * دارد هماره سينهء پر از شرار شمس تا شد كبود روى وى از سيلى عدو * شد روى ماه در گلف و داغدار شمس مرثية همت توفيق خواهم از خداى فاطمه * تا بگويم روز و شب مدح و ثناى فاطمه گر نمىشد خلقت نور على در روزگار * همسرى پيدا نمىشد از براى فاطمه حضرت نور الامين با آن‌همه جاه و جلال * بود دربان بر در دولت‌سراى فاطمه خلعت خير النسائى از خداوند جهان * جامهء زيبا است بر قد رساى فاطمه در مقام صبر و تسليم و رضا شد پايدار * زان سبب آمد رضاى حق رضاي فاطمه از خلقت الخلق من اجلك توان اثبات كرد * آنكه عالم گشته مخلوق از براى فاطمه خلق عالم سربه‌سر مشتاق فردوس برين * جنت فردوس مشتاق لقاى فاطمه تا پيمبر بود زهرا داشت قدر و احترام * رفت بعد از او همه عز و جلال فاطمه بعد پيغمبر ز دست مردم بىاعتبار * ريخت بر خاك مذلت اعتبار فاطمه كاش مىكردى بهار عمر ما رو در خزان * از سموم كين خزان شد چون بهار فاطمه چهرهء افلاك نيلى شد ز شرم و انفعال * چون عدو زد سيلى كين بر عذار فاطمه بر در دولت سرايش آتش سوزان زدند * سوخت از آن سوختن قلب فكار فاطمه و له ايضا تا توانى در عزاى فاطمه * نوحه كن اى دل براى فاطمه كس نداند جز خداوند جهان * محنت بىانتهاى فاطمه آوخ از سيلى دشمن شد كبود * صورت بيضا ضياى فاطمه گشت چون محراب خالى از رسول * پر شد از كيوان نواى فاطمه